خلوت من

تلقین خداحافظی | روزهای من ,

این روزها که می گذرد

شادم

زیرا

یک سطر درمیان

آزادم

و می توانم

هر طور و هر کجا که دلم خواست

جولان دهم

- در بین این دو خط - *

.

این روزها که می گذرد

شادم

این روزها که می گذرد

شادم

که می گذرد

این روزها

شادم

که می گذرد

....................................................

* شعرها از قیصر امین پور

پ. ن1: با کسب اجازه از دوستان و اساتید (!) محترمی چون سید رضا, بهناز خانوم, نامبرده, دلارام عزیز, آفرین خانم و امیررضا, و با اجازه ی همه ی دوستانی که در این مدت بارها به خلوت من افتخار دادن, تصمیم گرفتم این کنج خلوت رو در همین جا به حال خود رها کنم و به "شعبه موقت" کوچ کنم.

پ. ن2: برای نقل مکان و کوچ کردن دلایل زیادی دارم و مشورت های بسیاری صورت گرفت تا تصمیمم عملی شد. از جمله اینکه اینجا خیلی نا امنه!

پ. ن3: این "خلوت" نه بسته می شه و نه حذف. هر وقت اومدین قدمتون روی چشم. اما به احتمال قوی دیگه از این به روز تر نمی شه...

پ. ن4: خلوت جدید من اینه: http://www.yekiyedooneh.parsiblog.com (شعبه موقت)

پ. ن5: قبلا اینجا شعبه ی اصلی بود و اون جا شعبه ی موقت. اما از حالا به بعد اینطوری میشه: "شعیه جدید" و "شعبه سابق".

پ. ن6: همه چیز داره نو میشه اما... غمگینم و دلتنگ.

پ. ن7: دوستانی که این جا رو لینک کردن, اگه حوصله داشتن آدرس رو تغییر بدن. ( اگه حوصله نداشتین هم فدای سر همه تون!)

پ. ن8: با توجه به اینکه این روزها اشکم به کف دستم تشریف آورده (!)... داره گریه ام می گیره...!

پ. ن9: ممکنه به پیشنهاد بعضی ها گه گاهی پست مورد نظرم رو علاوه بر وبلاگ جدید در این جا هم قرار بدم, که البته هیچ تضمینی نیست.

پ. ن10: دیگه حرفی نمونده. خداحافظ... همین حالا...

http://www.yekiyedooneh.parsiblog.com

|+| نظرات ()

نوشته شده توسط رضوان در یکشنبه 25 آذر 1386 و ساعت 02:12 ق.ظ

سربلند | دل نوشته های من ,

خندیدم,

چشمهایش باریدن گرفت.

سکوت برقرار شد و نگاه ها...

بغض گلو را می فشرد.

نزدیک تر آمد

هنوز می بارید,

و من هنوز خیره.

سربه زیر شده بود تا اشک هایش را نبینم.

دوباره خندیدم و گفتم:

" سربلند باشی! "

*

ساعتی می گذشت که سربلند کرده بود و

در چشمهایم

هق هق می گریست.

(بی خیال هر غرور مردانه ای)

سربلند شده بود!

................................................

پانوشت 1: هر گه ز تو بگریزم, با عشق تو بستیزم

اندر سرم از شش سو سودای تو می آید

چون بر روم از پستی, بیرون شوم از هستی

در گوش من آنجا هم هیهای تو می آید

- مولانا-

پانوشت 2: ربطی نداشت...!!

|+| نظرات ()

نوشته شده توسط رضوان در چهارشنبه 14 آذر 1386 و ساعت 01:12 ق.ظ

همه ی صداهایی که شنیده ام | روزهای من ,

آخه این آهنگا چیه که من گوش می دم؟ از دست خودم خیلی عصبانیم. یه چیزی بدین بشکنم, یا یه چیزی که بتونم محکم گازش بگیرم! اصلا می خوام جیغ بزنم. اونقدر بلند که گلوم به سوزش بیفته! (گوشاتونو بگیرین لطفا)

می خوام همه ی صداهای بیهوده رو با جیغ زدن از وجودم بیرون کنم, شاید صداش به گوش کسی برسه و یه فکری به حال صداهایی بکنه که به خورد من داده شد...

نه, خدائیش! آخه اینا یعنی چی؟ :

- دنیا دیگه مث تو نداره...

- مشکی رنگ عشقه مث رنگ چشای...

- آهای خوشگل عاشق!!

- مگه بت نگفته بودم بی تو روزگار من تیره و تاره؟...!

یا این که دیگه آخرشه:

- م من اگه تو تو رو دو دو باره نه نه ...!!

و یا این که کفر منو در میاره:

- پشت پا زدی به بختت کی واست جز من می میره!

نفرین پشت نفرین:

- نمی تونم ببخشمت دور شو برو نبینمت

تیکه ای بودی از دلم گندیدی و بریدمت

- برای دیدن روز عذابت دارم ثانیه ها رو می شمارم!!!

تازگی ها حس می کنم موسیقی, بیشتر از اینکه غذای روحم بوده باشه, عذاب روحم بوده! ( یه چیزی تو مایه های سوهان!) الان خیلی وقته که دلمو خوش کردم به یه بیت و نصفی ترانه ی قشنگ, که از 5 دقیقه آهنگ ممکنه در بیاد. یعنی 5 دقیقه گوش می کنم به خاطر همون یه کلمه یا یه بیت قابل توجه. بقیه اش هم ول معطل! :

- خواستم بگم هر چی که هست مُهر سکوتم نشکست

بغضی گلومو باز گرفت من کم شدم اون ننشست

- اون روزای عاشقونه مال تو این شبای بیقراری مال من

- گفته بودم اگه دلت گرفته اس کنج دلم جا واسه ی دلت هس

یا این دل خوش کنک ها:

- وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز...

- عوض نشو رنگ نباز و نشکن حتی با دیدن شکستن من

- زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره

منم عاشق ترم انگار وقتی بارون می باره

این روزا ارزش ترانه ها, به خاطر یکی دو کلمه ی خاص و جدیده که داخلش پیدا میشه و الباقی تکرار مکررات:

- گریه ی بارونو ببین رو گونه های پنجره اس

اینجا نفس بریدگی فرصت داغ حنجره اس

- نمی دونم که تو رو نفرین کنم یا این دلم

نمی دونم که تو حل مشکلی یا مشکلم

فقط گاهی تلاش ترانه سازها برای ایجاد حال و هوایی جدید, قابل ستایشه:

- مثل شراب ها نه... تو در من سرگیجه های بعد از نوشیدن شرابی

- من تو هوای بغض تو بارونی کردم این تنو...

- دارم از دوریت می میرم تا کنار من نسوزی...

اما انگار تاریخ مصرفی داشتن که تموم شده. انگار این روزا دلم میخواد ترانه هایی بشنوم که ماندگاری طولانی داشته باشن و حالا حالاها تکراری نشن. آهنگ هایی که با هر بار شنیدن و زمزمه کردنشون, چیز تازه ای از درونشون کشف کنم و از این اکتشاف به وجد بیام... . نه ترانه ایی که به اندازه ی سُس گوجه ای که دو ماه پیش خریدیم هم موندگاری نداشته باشه!!

با این حال... هنوز هم می تونم از بعضی ترانه های نسبتا قدیمی و ماندگار, لذتی وصف نشدنی ببرم:

- از اینکه عاشق تو ام حس غرور می کنم...

- نشان تو گه از زمین گاهی ز آسمان جویم

ببین چه بی پروا ره تو می پویم بگو کجایی

- زنگ خوش صدای تفریح واسه مون زنگ خطر شد

همه ی چوبای جنگل دسته ی تیغ تبر شد

- کی می توان نرفتن, گیرم پری نمانده

گیرم که سوختیم و خاکستری نمانده

- نبسته ام به کس دل, نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج, رها, رها, رها من

- زبس در دل گل یادت شکوفاست

گرفته بوی گل پیراهن من

حالا که هیچ کس برای روان و روح من ارزش قائل نیست, حالا که با آهنگ روی اعصاب رژه رفتن, خوراک آهنگ سازها شده و حالا که ترانه سازها توجهی به درد من و درد دل زمانه نمی کنن... چرا من خودمو سرزنش کنم؟

خوب که گوش می دم, می بینم که اطرافم صداهای زنده ی زیبا تری هست. صدای گنجشک ها (که هر روز صبح با نوک زدنشون به کولر اتاق از خواب بیدار می شم), صدای پیچیدن باد لای درخت های انبوه همین نزدیکی, صدای برخورد قطره های بارون به شیشه ی بدون بتونه ی اتاقم (که گاهی بد جور لق می زنه!), صدای اذان که هر سه وقت از دور و خیلی ضعیف شنیده می شه, صدای قرآن خواندن بابا با صوتی بسیار دلنشین...

صدای ضربان قلبم (که نمی دونم چرا همیشه و بی جهت تند می زنه), صدای غصه هام که اغلب با اشک ها هم آهنگ می شه... و حتی صدای... سکوت.

|+| نظرات ()

نوشته شده توسط رضوان در چهارشنبه 7 آذر 1386 و ساعت 08:11 ق.ظ

تحمل یک تهدید! | هنر ,

قبلا تهدید کرده بودم عکس هایی که از تابلوهای خوشنویسی, در نمایشگاه قرآن (رمضان 1386) گرفتم رو در یک پست جداگانه به نمایش در میارم. حالا وقتشه که تهدیدمو عملی کنم!!

بخش آثار خوشنویسی ِ نمایشگاه خیلی بزرگ نبود. اما کارهای نسبتا خوبی داشت. فقط یک مشکل کوچولو (شاید هم خیلی بزرگ!) وجود داشت و اونم اینکه انعکاس نور همه ی لامپ ها, روی شیشه ی تابلوها می افتاد و این, عکاسی رو مشکل می کرد. از هر زاویه ای که فکرشو بکنبن (و البته خودم هم امکانشو داشته باشم) عکس گرفتن رو امتحان کردم. اما متاسفانه نتیجه ی چندان خوبی نگرفتم. در کل قابل تحمل هستن... لطفا تحمل کنین!

دومین نمایشگاه بین المللی قرآن کریم

...............................................

پانوشت 1: تهدید بودن یا نبودنش به خودم مربوطه!

پانوشت 2: خشن شدگی جدیدم هم به شما دخلی نداره!!

پانوشت 3: تازگی ها فهمیدم که حضرت امام رضا (ع) در سفرشون از مدینه به مرو, ازشهر اهواز هم گذر کردن. کلی ذوق کیف شدم! خیلی از شهر های ایران به خاطر این سفر, به قدوم مبارک ایشون متبرک شد. به مناسبت ولادت فرخنده ی این حضرت ازتون دعوت می کنم نگاهی به "مسیر حرکت" و "نقشه ی سفر" این امام عزیز بندازین.

ادامه...

|+| نظرات ()

نوشته شده توسط رضوان در چهارشنبه 30 آبان 1386 و ساعت 02:11 ق.ظ

بگذار سخت باشم | دل نوشته های من ,

مهربانی تا کی؟

بگذار سخت باشم و سرد.

باران که بارید

چتر بگیرم و چکمه.

خورشید که تابید

پنجره ببندم و تاریک.

اشک که آمد

دستمالی بردارم و خشک.